വരണ്ട പ്രണയം...

പ്രിയപ്പെട്ട സഖീ..

ഇവിടെ നിനക്കായി...

പ്രവാസത്തിന്‍റെ സൂര്യ താപം ഏറ്റു..

ഉണങ്ങിയ ഈ..ഇലയില്‍...

ഞാന്‍ നിന്‍റെ പേരെഴുതി വെക്കുന്നു............

ഇപ്പോള്‍ എന്‍റെ വേനലില്‍  നിന്നും-

നിന്‍റെ പുഴയിലേക്ക്..

ഒരു...പൂക്കാലത്തിന്റെ ദൂരം മാത്രം.......

ഇവിടെ...

നിനക്ക് ഞാനെന്‍റെ ജീവിതം തരാം..

നീ..നിന്‍റെ പ്രണയം എനിക്ക് തരിക...

നീ..ഒരു പരല്‍- മീനകാതിരിക്കുക....

പണ്ട്..

മഴവില്ലിനും,പ്രണയത്തിനും

ആയുസ്സ് കുറവാണെന്ന്...നീ..പ്രവജിചച്ചു..

അന്ന്...നീ...പറയാത്ത കഥകളില്ല...

ഏകാന്തതയുടെ ദ്വീപുകളേയും,

അതിനു ചുറ്റും, ചുഴികളും മലരികളും സൃഷ്ട്ടിക്കുന്ന..

ജീവിത പ്രവാഹങ്ങളെയും കുറിച്ചു-

എനിക്കറിവു പകര്‍ന്നത് നീയായിരുന്നു..

അപ്പോഴെല്ലാം ആകാശത്തു-

മഴ-മേഘങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു...

അവ..നിന്‍റെ മിഴികളിലൂടെ പെയ്തു...

അതിനു-ശേഷം...

നിന്‍റെ പ്രവജനങ്ങളെല്ലാം യാധാര്‍ത്ത്യമായി..

എന്‍റെ വാതങ്ങള്‍ ഒക്കെ വെറുതെയായി..

നീയോ...കാല-പ്രവാഹങ്ങളിലോഴുകിപ്പോയി...

ഞാനോ...മുഴുകി..നഷ്ട്ട-സ്വപ്നങ്ങളിലും......

ജീവിത യാത്ര..

യാത്ര...
ജീവിതം ഒരു തീര്‍ത്ത യാത്ര.....
നഷ്ടവസന്തങ്ങള്‍ തീര്‍ത്ത.... ഇരുണ്ട പാതയിലൂടെ..,
ആത്മാവിന്റെ തീരത്തേക്കുള്ള മടക്ക യാത്ര..
പിറകില്‍....ഉപേക്ഷിച്ചു പോന്ന-
ജീവിതത്തിന്റെ അടഞ്ഞ അദ്ധ്യായങ്ങളിലെ.,
ചിതല്‍ പിടിച്ച ഏടുകളിലേക്ക് തന്നെയാണോ ..ഈ യാത്രയും..?
മനസ്സില്‍...
കാലം തീര്‍ത്ത നൊമ്പരപ്പാടിന്റെ
നേര്‍ത്തൊരു വിങ്ങല്‍...
ഓര്‍മ്മകളുടെ മഴ പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു...
സ്നേഹിച്ച്ചവര്‍ക്കെല്ലാം...
ദു:ഖങ്ങള്‍    മാത്രം സമ്മാനിക്കുന്ന,
തന്റെ വിധിയെ യെങ്കിലും
ഈ യാത്രയിലോന്നു തിരുത്താന്‍ കഴിഞ്ഞെകില്‍....
പക്ഷേന്കിലും ...
ഇരുട്ട് കട്ടപിടിച്ച ഈ കാലത്ത് ...
യാത്രകള്‍ എല്ലാം തുടങ്ങിയേടത്തു തന്നെ അവസാനിക്കുകയാണ്..
അതുകൊണ്ട് തന്നെ ...
ജീവിതത്തിന്റെ ഈ നിറം മങ്ങിയ കാഴ്ച്ചകല്‍ക്കിടയിലൂടെ..
ഞാന്‍ തുടരുന്നെന്റെ യാത്ര..
അനന്തതയിലേക്ക്...
ആത്മാവിന്റെ... ശാന്തിതീരത്തെക്ക്...